انجمن مدرسه ها

گروه هاي آموزشي => انجمن ادبيات => شعر => نويسنده: ebrahim110 در مه 23, 2017, 12:14:19 am

عنوان: اشعاری از عبدالجبار کاکایی
رسال شده توسط: ebrahim110 در مه 23, 2017, 12:14:19 am
با سلام
در این پست اشعاری از شاعر معاصر عبدالجبار کاکایی برای علاقه مندان به شعر و ادب فارسی قرار داده می شود.
امیدد است مورد پسند شما قرار گیرد.
عنوان: پاسخ : اشعاری از عبدالجبار کاکایی
رسال شده توسط: ebrahim110 در مه 23, 2017, 12:19:02 am
یه کلید کهنه:

يه كليد كهنه چرخيد توي قفل سينه م انگار

يه دل شكسته افتاد زير دست و پاي زوار

دلمُ نذر تو كردم كه هنوز دل نگرونم

چي مي شد مثل كبوتر ، زير ايوونت بمونم

مث خواب بود مث رويا، مث لمس آسمون بود

تو هياهوي صدا ها ، يه سكوت مهربون بود

پاي حوض نقره پوشت ، رو به گلدسته نشستم

دلمُ به قفلاي پنجره فولاد تو بستم

نه سر گلايه كردن ، نه دل شكوه شنيدن

نه اميد دل سپردن ، نه توان دل بريدن

يه كليد كهنه چرخيد تو ي قفل سينه م انگار....
عنوان: پاسخ : اشعاری از عبدالجبار کاکایی
رسال شده توسط: ebrahim110 در مه 23, 2017, 12:19:51 am
آفتاب

اي نهان در اسم هاي مستعار

اي دليل نام هاي  نامدار

 

اي تو برهان جهان هست و نيست

غير تو تسبيح دلها دست كيست؟

 

مُهر اللهُ صَمد، در جان تو

قُل هواللهُ احد، برهان تو

 

سر برآر از غيب تا گردد نهان

 كرّ و فرّ طاغيان و ظالمان

 

از لبت آواز ده، قد قامتي

ذوالفقاري از تو، از ما همتي

 

يا علي عشق تو طور ديگر است

هر چه مي گويم ازان بالا تر ست

 

لم يَِلِد چون خسرو خوبان تويي

باز لم يُولد كه اصل جان تويي

 

رشته رشته جانم از تو بافته ست

"آفتاب اين رشته ها را تافته ست"1

 

سر برآر اي عدل پنهان در زمين

اي اميران را اميرالمومنين

 

اي گروه پيشوايان را امام

رحم كن برسايه هاي بي دوام

 

كفر مطلق از نهان ما ببر

جهل و جادو از جهان ما ببر

 

بي بهار تو زمين افسرده است

خاك بي مِهر تو باغي مُرده است

 

پنج اقيانوس آبي از تو ماند

پنج سال آفتابي از تو ماند

 

پنج تابستان عدل و اعتماد

پنج سال حكمراني بي فساد

 

سربرآر از غيب عالم اي حبيب

ما فقيران توايم امّن يُجيب
عنوان: پاسخ : اشعاری از عبدالجبار کاکایی
رسال شده توسط: ebrahim110 در مه 23, 2017, 12:20:21 am
رود

 

مثل عشقی که به داد دل تنها نرسد

 ترسم این است که این رود به دریا نرسد

 

 این که آویخته از دامنه ی کوه به دشت

 می خرامد همه جا غلت زنان تا...، نرسد

 

 ترسم این است که با خاک بیامیزد و سنگ

 از زمین کام بگیرد... به من اما، نرسد

 

 پشت هر سنگ، درنگی ، پس هر خار، خسی

 حتم دارم که به همصحبتی ما نرسد

 

 ماه مایوس شد و موج به دریا برگشت

 بی سبب نیست که حتی به تماشا نرسد

 

 من به هرصخره ازین فاصله می کوبم ، سر

 ترسم این است که این رود به دریا نرسد
عنوان: پاسخ : اشعاری از عبدالجبار کاکایی
رسال شده توسط: ebrahim110 در مه 23, 2017, 12:21:03 am
عشق گاهی سبب گم شدن خاطره هاست:

 

ساده از دست ندادم دل پر مشغله را

تا تو خندیدی و مجبور شدم مساله را...!

 

 من "برادر" شده بودم و "برادر" باید

وقت دیدار، رعایت بکند  "فاصله" را

 

دهه ی شصتی دیوانه ی یکبار عاشق

خواست تا خرج کند این کوپن باطله را

 

عشق! آن هم وسط نفرت و باروت و تفنگ

دانه انداخت و از شرم ندیدم تله را

 

و تو خندیدی و از خاطره ها جا ماندم

با تو برگشتم و مجبور شدم قافله را...!

 

عشق گاهی سبب گم شدن خاطره هاست

خواستم باز کنم با تو سر این گله را
عنوان: پاسخ : اشعاری از عبدالجبار کاکایی
رسال شده توسط: admin در مه 24, 2017, 02:18:54 pm
بسیار زیبا. ممنون
عنوان: پاسخ : اشعاری از عبدالجبار کاکایی
رسال شده توسط: ebrahim110 در ژوئن 12, 2017, 01:50:28 am
بمون ولي به خاطر غرور خسته ام برو:


بمون ولي به خاطر غرور خسته ام برو

برو ولي به خاطر دل شكسته ام بمون

به موندن تو عاشقم به رفتن تو مبتلا

شكسته ام ولي برو ، بريده ام ولي بيا

چه گيج حرف مي زنم ، چه ساده درد مي كشم

اسير قهر و آشتي ميون آب و آتشم

چه عاشقانه زيستم چه بي صدا گريستم

چه ساده با تو هستم و چه ساده بي تو نيستم

تو را نفس كشيدم و  به گريه با تو ساختم

چه دير عاشقت شدم چه ديرتر شناختم

تو با مني و بي توأم ببين چه گريه آوره

سكوت کن سکوت کن سكوت حرف آخره

ببين چه سرد و بي صدا ببين چه صاف و ساده ام

گلي كه دوست داشتم به دست باد داده ام

بمون كه بي تو زندگي تقاص اشتباهمه

عذاب دوست داشتن تلافي گناهمه
عنوان: پاسخ : اشعاری از عبدالجبار کاکایی
رسال شده توسط: ebrahim110 در ژوئن 12, 2017, 01:52:27 am
گنج درد
من جز شما، گلایه به صحن ِکجا برم؟

                               راز غریب را به کدام آشنا برم؟

ای جان و دل به گنبد و گلدسته‌ات مقیم

                               جان را کجا گذارم و دل را کجا برم؟

از تاب جعد و نافه‌ی آهو صبا چه برد؟

                               من آمدم که بویی از آن ماجرا برم

چشم امید دارم ازین جسم ناتوان

                               جان را به آستانه‌ی دارالشّفا برم

دل را به بحر تو بسپارم حباب‌وار

                               مس را به آتش تو بسوزم، طلا برم

حاجت نگیرم از تو به جایی نمی‌روم

                               ای گنج درد! آمدم از تو دوا برم

ای دل مقیم صحن رضا باش و صبر کن

                               نگذار از تو شکوه به پیش خدا برم
عنوان: پاسخ : اشعاری از عبدالجبار کاکایی
رسال شده توسط: ebrahim110 در ژوئن 12, 2017, 01:53:22 am
جهنمی ز دود

باز می رسم به شهر در جهنمی ز دود

                             با مسافرانِ خواب با قطار صبح زود

خواب های نا تمام، حرف های بين راه

                             بی تبسم و نگاه، بی ترانه و سرود

پشت صندلی پر از نام های ناشناس

                             خاطرات بی صدا، عقده های يادبود

جاده ها به شهرها کاشکی نمی رسيد

                             خواب های بين راه کاش واقعی نبود

روستای من کجاست شهرزاد قصه ها

                             گم شده بهشت من در جهنمی ز دود
عنوان: پاسخ : اشعاری از عبدالجبار کاکایی
رسال شده توسط: ebrahim110 در ژوئن 12, 2017, 01:53:54 am

بيدارم و خاموش

پرسيدی و شرحی به جز حال خرابم نيست

                                     بيدارم و خاموش غير از اين جوابم نيست

زهری به غايت تلخ در رگ جای خون دارم

                                     در خويش مي پيچم گريز از پيچ و تابم نيست

فانوس سرگردان اين شهرم ولی افسوس

                                     جانم برامد از دهان و آفتابم نيست

تا شب هراسانم غرورم هست و شورم نه

                                     تا صبح بيدارم خيالم هست و خوابم نيست

در پای خود می ريزم و خاموش می سوزم

                                     پروای اين اندوه بيرون از حسابم نيست

آنقدر نوميدم كه وقت تشنگی  حتي

                                     ذوق توهم  بين دريا و سرابم نيست

پنداشتی دريای آرامم ولی از ترس

                                     روحم ترك برداشت و ديدی حبابم نيست
عنوان: پاسخ : اشعاری از عبدالجبار کاکایی
رسال شده توسط: ebrahim110 در ژوئن 12, 2017, 01:54:47 am
انگشتری دارم که دیوان را سلیمان می کنم
 

در خویش می سازم تو را ، در خویش ویران می کنم

                                 می ترسم از حرفی که باید گفت و پنهان می کنم

جانی به تلخی می کَنم ، جسمی به سختی می کشم

                                 روزی به آخر می برم ، خوابی پریشان می کنم

در تار و پود عقل و جان ، آب است و آتش، توامان

                                 یک روز عاقل می شوم ، یک روز طغیان می کنم

یا جان کافر کیش را تا مرز مردن می برم

                                 یا عقل دور اندیش را تسلیم شیطان می کنم

دیوار رویاروی من از جنس خاک و سنگ نیست

                                 یک عمر زندان توام ، یک عمر کتمان می کنم

از عشق از آیین ِتو، از جهل ِتو، از دین ِتو

                                 انگشتری دارم که دیوان را سلیمان می کنم

یا تو مسلمان نیستی یا من مسلمان نیستم

                                 می ترسم از حرفی که باید گفت و پنهان می کنم
عنوان: پاسخ : اشعاری از عبدالجبار کاکایی
رسال شده توسط: ebrahim110 در ژوئن 12, 2017, 01:55:55 am
دو رودخانه
مرا به قصه ی مادربزرگ خواب مکن

                                غرور حوصله ام را چنین خراب مکن

به جستجوی تو در چشم های من غوغاست

                                 بیا و بخت دو دریاچه را سراب مکن

چرا در آینه تکرار می شوی هر شب

                                 بس است چشم حریص مرا مجاب مکن

به بال های تو بستند روزهای مرا

                                 کنون که عمر عزیز منی شتاب مکن

دو رودخانه به دریای چشم هایت ریخت

                                 دو رود خسته و سرگشته را جواب مکن!
عنوان: پاسخ : اشعاری از عبدالجبار کاکایی
رسال شده توسط: ebrahim110 در ژوئن 12, 2017, 01:56:18 am
قاب عکس

به شوق خلوتی دگر كه روبراه كرده ای

                                       تمام هستی مرا شكنجه گاه كرده ای

محله مان به يمن رفتن تو رو سپيد شد

                                       لباس اهل خانه را ولی سياه كرده ای

چه روزها كه از غمت به شكوه لب گشوده ام

                                       و نا اميد گفته ام كه اشتباه كرده ای

چه بارها كه گفته ام به قاب عكس كهنه ات

                                       دل مرا شكسته ای، ببين ! گناه كرده‌ای

ولی تو باز بي صدا درون قاب عكس خود

                                       فقط سكوت كرده ای فقط نگاه كرده ای
عنوان: پاسخ : اشعاری از عبدالجبار کاکایی
رسال شده توسط: ebrahim110 در ژوئن 12, 2017, 01:56:43 am
سنگ بی دلیل

با تو حرف می زنم آی ... سنگ روبرو

                                  تیغه ی هزار لا، صخره ی هزار تو

گوش کن صدای من جویبار نازکی ست

                                  می تراود از درون، می خروشد از گلو

ایستاده ای درست روبروی سینه ام

                                  کوره راه انتخاب، سنگلاخ آرزو

قد نمی کشی زخاک، جز به سمت پنجره

                                  وا نمی کنی دهان، جز به قصد های و هو

نه هوای بخششی کز تو بگذرد نسیم

                                  نه امید جوششی کز تو پرشود سبو

آی....سنگ بی دلیل ای غرور دیر سال

                                  سنگریزه می شوی در کف هزار جو
عنوان: پاسخ : اشعاری از عبدالجبار کاکایی
رسال شده توسط: ebrahim110 در ژوئن 12, 2017, 01:59:02 am
انسان

 

این شعبده، خرگوش و کلاهی و سری بود

                                       چون وهم حضور تو کلاه دگری بود

خو کرده به تنهایی خویشیم در این خاک

                                       رویای تو بی طاقتی مختصری بود

آرامش ما رنگ تعلق به کسی داشت

                                       کابوس غم انگیز قفس، بال و پری بود

در فکر تو افتادن و با یاد تو بودن

                                       شبگردی و تاریکی کوه و کمری بود

تشریف تو بر قامت زاهد به چه ارزد؟

                                       این خرقه ی بی فایده پالان خری بود
عنوان: پاسخ : اشعاری از عبدالجبار کاکایی
رسال شده توسط: ebrahim110 در ژوئن 12, 2017, 01:59:41 am
قیامت

تاوان همين يك دو نفس بود، غم ما

                                       يك شوخی بد بود وجود و عدم ما

ما ناز غزالان تو بوديم و نهان شد

                                       در گرد و غبار تك و تاز تو ، رم ما

قانع به نگاهیم ز محرومی دیدار

                                       از دولت تو بس كه زياد است كم ما

ويرانگريم ضبط نفس بود و دگر هيچ

                                       خو كرده به تنهايی و عزلت، ستم ما

 جز يك دو قدم نيست تكاپوی نگاهم

                                       از بس گره افتاد به ابروی خم ما
عنوان: پاسخ : اشعاری از عبدالجبار کاکایی
رسال شده توسط: ebrahim110 در ژوئن 12, 2017, 02:00:21 am
نه راه به جایی، نه پناهی، نه امیدی

نه راه به جایی، نه پناهی، نه امیدی

                                  چون قفل زبان بسته به دنبال کلیدی

سرگشته ازین بازی بی فایده ای  دل

                                  سربازی و تا خانه ی آخر نرسیدی

سهم تو ازین سال پر از حادثه روزی ست

                                  چون ماهی قرمز وسط سفره ی عیدی

بی حاصلی از برزخ سی سال تکاپو

                                  نه طالع نحسی ، نه سرانجام شهیدی

بگذار در آغوش تو ویران شوم امروز

                                  بی فایده است از تو تقاضای جدیدی
عنوان: پاسخ : اشعاری از عبدالجبار کاکایی
رسال شده توسط: ebrahim110 در ژوئن 12, 2017, 02:00:52 am
اگرچه دست و دلی سخت ناتوان دارم
 

اگرچه دست و دلی سخت ناتوان دارم

                             تورا نمی دهم از دست، تا توان دارم

سری به مستی نیلوفران صحرایی

                            «دلی به روشنی باغ ارغوان دارم»

اگرچه مرده ای، ای عشق! نعش نامت را

                            هنوز هم که هنوز است بر زبان دارم

چراغ یاد تو را در کجا بیاویزم

                            کز این کبود نفس گیر در امان دارم؟

میان سینه من آتشی است چون فانوس

                            اگرچه خواستم این شعله را نهان دارم
عنوان: پاسخ : اشعاری از عبدالجبار کاکایی
رسال شده توسط: ebrahim110 در ژوئن 12, 2017, 02:02:32 am
به موندن تو عاشقم به رفتن تو مبتلا

بمون ولی به خاطر غرور خسته ام برو

                                  برو ولی به خاطر دل شکسته ام بمون

 

به موندن تو عاشقم به رفتن تو مبتلا

                                 شکسته ام ولی برو ، بریده ام ولی بیا

 

چه گیج حرف می زنم ، چه ساده درد می کشم

                                 اسیر قهر و آشتی میون آب و آتشم
عنوان: پاسخ : اشعاری از عبدالجبار کاکایی
رسال شده توسط: shahintse در ژوئیه 29, 2017, 05:02:29 pm
خیلی اشعار زیباست . از اشعار خیام یا رودکی هم بزارین با داستان های شیرینشون خیلییییی خوبه