دنیاهای موازی در قانون جذب

[استاتیرا]

ایده جالبی که مدافعان قانون جذب بر اساس آن امکان پذیری  برآورده شدن هم زمان همه آرزوهای آدم ها و موجودات عالم را ممکن می دانند ، نظریه وجود دنیاهای موازی به طور هم زمان در همین دنیایی است که در آن زندگی می کنیم .
ما ساکنان کره زمین هستیم  در منظومه شمسی و در میان هزاران کهکشان . اما این تنها دنیای موجود در کاینات نیست . دانشمندان از طریق روابط ریاضی و قوانین نظری فیزیک مدرن پی برده اند که هزاران هزار دنیا مثل دنیای ما امکان وجود دارد . دنیاهایی که شاید فاصله آنها با دنیای ما از یک تار مو هم کمتر باشد و ما آنها را نمی بینیم چون ذهن و مغزمان توان دیدن و مشاهده آنها را ندارند .
نظریه دنیاهای موازی در قانون جذب همه چیز را معنادار می کند. برای مثال آرزو می کنید که ای کاش صاحب اتومبیلی خاص با رنگی مشخص شوید . اتفاقا در کنار شما ده ها نفر همکار و همکلاس و خواهر و برادر هم هین آرزو را به کاینات ارسال می کنند . پس قانون جذب باید به همه جواب بدهد . اما چگونه ؟ در این خصوص اصلا نگران نباش و تو فقط آرزویت را دل بگردان و محکم و استوار روی تحقق آن پافشاری کن و حتی در دنیایی که این آرزو محقق شده زندگی کن ! اما این دنیا کجاست ؟ .... مدافعان قانون جذب می گویند : در یکی از دنیاهای موازی که ما نمی بینمش اما به زودی بر ما  ظاهر خواهد شد .
اگر بخواهیم دنیاهای موازی را به زبان ساده بیان کنیم باید بگوییم برای یک موجود دو بعدی دنیاهای موازی شبیه اتوبانی است که چندین جاده موازی دارد که روی هر جاده هر ماشینی می تواند حرکت کند . سفر بین دو دنیای موازی به سادگی پرش از یک جاده به جاده دیگری است . اتفاقی که برای موجود دوبعدی سخت ولی برای ما آدمها که در دنیای سه بعدی زندگی می کنیم بسیار ساده است . برای مثال فرض کنید همین الان که مشغول مطالعه این متن هستید ، در فاصله بین چشمان شما و صفحه مانیتور یک زیپ نامریی باز شود و یک جفت چشک از دنیایی موازی به چشمان شما خیره شود ! اتفاق تکان دهنده ای است ، این طور نیست ؟! اما نظریه پردازان دنیای موازی می گویند که این اتفاق میلیون ها بار در شبانه روز برای ما رخ می دهد و ما چون ذهنمان آماده دیدن و روانمان آمادگی قبول این اتفاق را ندارد ، آن را نمی بینیم و حتی درک نمی کنیم . اما این که ما قادر به درک بعضی از پدیده های عالم نیستیم دلیل نمی شود که آن پدیده وجود نداشته باشد .

برداشته از مجله موفقیت – شماره 147